Magnetoterapia wykorzystuje pulsujące pole magnetyczne niskiej częstotliwości, które wpływa na procesy biologiczne zachodzące w organizmie. Zabiegi tego typu znajdują zastosowanie w fizjoterapii i rehabilitacji, głównie w przypadkach urazów narządu ruchu oraz przewlekłych bólów stawowych. Z uwagi na sposób działania (metoda nie wymaga bezpośredniego kontaktu ze skórą) może być stosowana również u pacjentów w podeszłym wieku czy z opatrunkami.

Przeczytaj poniższy wpis blogowy o magnetoterapii i sprawdź, na jakie schorzenia się ją stosuje oraz co mówią o jej skuteczności aktualne doniesienia naukowe.

Jak działa magnetoterapia?

Zabieg polega na ekspozycji tkanek na zmienne pole magnetyczne o odpowiednio dobranych parametrach. Fale przenikają przez odzież czy gips, oddziałując na tkanki głębokie – mięśnie, ścięgna i kości. Efektem może być poprawa mikrokrążenia, zmniejszenie obrzęków, ograniczenie przewodzenia bodźców bólowych oraz stymulacja procesów regeneracyjnych.

Zabiegi są bezbolesne, dobrze tolerowane i nie wymagają specjalnego przygotowania. Cała sesja trwa od kilkunastu do trzydziestu minut. Czas i częstotliwość terapii ustala fizjoterapeuta w oparciu o aktualny stan pacjenta. Zmiany te mogą przyczynić się do łagodzenia bólu oraz przyspieszenia regeneracji – szczególnie w kontekście leczenia urazów, przewlekłych zapaleń i zwyrodnień.

Magnetoterapia – na co pomaga w rehabilitacji pourazowej?

W programach fizjoterapeutycznych bywa wykorzystywana jako wsparcie leczenia kontuzji oraz zmian przeciążeniowych. Działa miejscowo, a przy odpowiednio dobranym cyklu może ułatwiać powrót do aktywności po urazach kończyn, kręgosłupa czy stawów. Tego rodzaju dolegliwości należą do grupy, w której regularnie stosowana jest magnetoterapia. Na co pomaga najbardziej? Przede wszystkim stosuje się ją w przypadkach takich jak ograniczenie zakresu ruchu po zabiegach ortopedycznych lub przy przewlekłym bólu wynikającym z degeneracji chrząstki stawowej.

Magnetoterapia – na jakie schorzenia jest zalecana?

Zakres wskazań do stosowania pola magnetycznego jest szeroki – obejmuje zarówno stany ostre, jak i przewlekłe. Fizjoterapeuci rekomendują ją przy bólach pochodzenia zwyrodnieniowego, w stanach zapalnych ścięgien i kaletek, a także jako wsparcie w leczeniu ran trudno gojących się.

Typowe wskazania to przewlekłe bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego oraz zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, biodrowych i barkowych. W niektórych przypadkach pole magnetyczne stosuje się również w terapii neuropatii, zespołów uciskowych nerwów oraz u pacjentów z obrzękami pourazowymi, których redukcja wpływa na jakość życia i sprawność funkcjonalną.

Ocena efektów terapii w świetle badań i doświadczeń klinicznych

Czy magnetoterapia jest skuteczna? Ocena skuteczności pola magnetycznego zależy od rodzaju jednostki chorobowej oraz reakcji organizmu na zastosowaną terapię. W literaturze medycznej można znaleźć dane potwierdzające działanie przeciwbólowe i przeciwobrzękowe tej metody – szczególnie w przypadku schorzeń stawów i tkanek miękkich.

Efektywność wzrasta, gdy zabiegi wykonywane są regularnie, z zachowaniem przerw regeneracyjnych. Najlepsze rezultaty uzyskuje się w ramach spójnego planu fizjoterapii – z uwzględnieniem ćwiczeń oraz innych technik wspierających leczenie przyczynowe.

W jakich przypadkach pole magnetyczne wspiera leczenie?

Decyzja o włączeniu tej metody zapada po ocenie stanu zdrowia, celu terapii oraz ewentualnych przeciwwskazań. W praktyce fizjoterapeutycznej analiza wskazań koncentruje się na tym, na co pomaga magnetoterapia przy konkretnym przebiegu schorzenia i na jakim etapie leczenia może przynieść realne wsparcie. Najczęściej rozważa się jej zastosowanie w sytuacjach, gdy celem terapii jest:

• redukcja bólu utrudniającego rozpoczęcie aktywnej rehabilitacji ruchowej,
• przyspieszenie regeneracji po urazach oraz zabiegach ortopedycznych.

Z tego powodu metoda ta bywa wybierana przez osoby z przewlekłymi dolegliwościami, u których ograniczenia ruchowe lub długotrwały ból wpływają na codzienne funkcjonowanie, a jednocześnie konieczne jest zastosowanie terapii nieinwazyjnej i dobrze tolerowanej.